1957-1967: Van moeizame fusie tot snelle groei

Hoewel vriend en vijand vonden dat een fusie de enige oplossing was voor het voetbal in Oude-Tonge, verliep de samenvoeging van Don Bosco en Grijsoord niet zonder slag of stoot. Toen DBGC op 1 juni 1957 dan toch een feit was, groeide de nieuwe vereniging echter snel.

De basis voor onze huidige vereniging wordt gelegd door Aai Both en Jan van Peperstraten. Al kort na de watersnoodramp van februari 1953 vinden zij dat het voor het Oude-Tongse voetbal beter zou zijn als de aparte verenigingen Don Bosco en Grijsoord verder zouden gaan als één club. Twee van de meest vervelende gebeurtenissen uit de vaderlandse historie laten namelijk diepe sporen achter in de bevolking van Oude-Tonge. Eerst is er de Tweede Wereldoorlog (1940-1945), die ervoor zorgt dat een deel van de inwoners nooit meer terugkeert naar het dorp. En nog geen tien jaar later wordt een groot deel van Zuidwest-Nederland getroffen door de watersnoodramp. Die eist in Oude-Tonge 300 levens, wat neerkomt op ruim twaalf procent van de bevolking. Daarnaast worden bijna alle inwoners geëvacueerd. Velen keren nooit meer terug. Sommigen uit angst, anderen omdat ze elders werk en onderdak hebben gevonden.

Uiteraard hebben deze gebeurtenissen hun weerslag op de twee voetbalclubs die het dorp dan rijk is. Van die twee is Grijsoord de oudste. In 1935 wordt die naam gegeven aan de vereniging die tien jaar eerder onder de naam Xerxes van start was gegaan. Omdat de club in de Rotterdamse competitie wil gaan spelen en daar al een Xerxes bestaat, wordt de naam veranderd in Grijsoord. Eind 1936 vindt Don Bosco het levenslicht. Een leraar van de katholieke basisschool richt de club op om de jeugd een balletje te laten trappen. Grijsoord had namelijk geen juniorenteams. Wanneer de oorlog nadert, breekt er in Oude-Tonge echter een soort van ‘voetbaloorlog’ uit. Steeds meer senioren stappen van Grijsoord over naar Don Bosco. Een aantal voetballers richt zelfs een derde voetbalclub op: De Nieuwe Club (DNC). Een lang leven is DNC echter niet beschoren, want de oorlog legt het voetbal voor jaren stil. Als de Duitsers verdreven zijn, bestaan alleen Grijsoord en Don Bosco nog. Beide clubs hebben het moeilijk. De watersnoodramp maakt het er niet bepaald makkelijker op.

Beide clubs helpen elkaar waar nodig en dat brengt Aai Both en Jan van Peperstraten op het idee van de fusie. De plannen gaan enkele jaren de ijskast in, maar ontdooien als een combinatie-elftal van Don Bosco en Grijsoord in 1957 een wedstrijd speelt tegen Dirksland. Volgens Both en Van Peperstraten is dit duel de ideale aanleiding om de moeizaam tot stand te brengen fusie nieuw leven in te blazen. Both benadert het bestuur van Grijsoord, Van Peperstraten dat van Don Bosco. De afgemeten voorzet van de heren wordt door beide besturen op waarde geschat en ingekopt. De Don Bosco Grijsoord Combinatie, kortweg DBGC, is een feit. Het tenue: blauw shirt met witte V, zwarte broek en blauwe kousen. Voorzitter Arjaan Tuns en tweede preses Cor de Koning voeren het nieuwe tienkoppige bestuur aan. De vereniging start het voetbalseizoen 1957-1958 op kleine schaal. Naast het eerste zondagelftal, dat uitkomt in de derde klasse van de Rotterdamse Voetbal Bond (RVB), spelen er twee zaterdagteams in de Flakkeese competitie en is een B-juniorenploeg actief.

Zowel het zondag- als het eerste zaterdagelftal kent een opmerkelijke start. De tweede plaats van het zondagteam, onder leiding van Jaap Reynders, is goed voor promotie naar de tweede klasse RVB. De zaterdagploeg besluit het seizoen met een puntenaantal van min één. Het ene gelijkspel weegt niet op tegen de twee strafpunten die worden opgelegd vanwege het één keer niet op komen dagen. Inmiddels telt DBGC al 123 leden. En dat binnen een jaar! Het eerste zondagteam promoveert bijna opnieuw, maar moet een jaar wachten. Gerrit van Berkum is de nieuwe trainer voor het seizoen 1959-1960. De coach, die ervaring opdeed bij Go Ahead Eagles, speelt met zijn team op 1 mei 1960 een beslissingswedstrijd tegen het Rotterdamse Wico. Een groot deel van de inmiddels 200 leden moedigt de mannen in Hellevoetsluis aan. Als Henk Hartog in de verlenging de beslissende 1-0 binnen schiet, promoveert DBGC naar de eerste klasse RVB.

In de jaren daarna gaat het sportief iets minder met de club. Op andere fronten gaat het DBGC echter wel voor de wind. Het ledenaantal blijft groeien, het clubblad De Sportvriend (de voorloper van het huidige Vriendje) wordt uitgebreid en op 28 mei 1960 wordt het nieuwe complex geopend. Afscheid neemt de club van het oude veld waar nu de camping is gevestigd. De nieuwe locatie bevindt zich onderaan de buitendijk. De Koepel, zoals het nieuwe onderkomen heet, wordt geopend met een wedstrijd tussen DBGC 1 en de Belgische profclub KAC Brasschaat. Het pamflet vermeldt een entreeprijs van 75 cent. Ruime belangstelling wordt vooraf al verwacht. ‘Neemt U zoveel mogelijk kaarten in voorverkoop om opstopping bij de ingang te voorkomen’ is het advies dat het organiserend comité ‘Recreatie-terrein te Oude-Tonge’ meegeeft. Tot en met 1963 trainen de blauw-witten, want inmiddels is de zwarte broek ingeruild voor een witte, nog op het complex tussen Zuiddijk en Kaai. DBGC was erg zuinig op het nieuwe veld, dat destijds het beste van Flakkee was. Er kan dus veel veranderen in ruim veertig jaar… Trainer Van Berkum keert in 1963 na een jaar afwezigheid terug op De Koepel, waar inmiddels een lichtinstallatie is aangelegd. Zodoende kan hier nu ook getraind worden. Aan de sportieve prestaties valt dat echter niet af te zien. In het seizoen 1963-1964 verkeert het eerste in degradatiezorgen. Voor de clubkas is dat minder erg. Van Berkum werkt namelijk op prestatieloon. Hoe minder de resultaten, hoe minder geld hij krijgt. Op 18 juni 1965 wordt scheidend trainer Van Berkum benoemd tot eerste erelid van DBGC. Middelburger Bert Carol, die naar Oude-Tonge is verhuisd, volgt hem op.

In datzelfde jaar ondergaat de ‘voornaam’ van DBGC een kleine mutatie. De afkorting v.v. (voetbalvereniging) wordt veranderd in s.v. (sportvereniging). Reden: DBGC krijgt een korfbaltak. Het ledenaantal loopt nu tegen de driehonderd. Zij betalen allen het luttele contributiebedrag van één gulden en 25 cent per maand. Trainer Carol houdt het na een jaar voor gezien en DBGC trekt voor het eerst een trainer van ‘de overkant’ aan: Piet Miedema. Op 23 november 1966 overlijdt Arjaan Tuns, de eerste voorzitter ooit. Nooit meer zal een vergadering worden afgesloten met zijn legendarische woorden ‘Ik wil maar één ding: DBGC kampioen’, gevolgd door een fikse slag met de voorzittershamer. De eerste tien levensjaren van DBGC worden afgesloten met het de afschaffing van de elftalcommissie. Die bepaalde tot dan toe de indeling van de teams. Vanaf dat moment is de trainer daar verantwoordelijk voor. Al kijken er wel twee bestuursleden over zijn schouder mee.

1967-1977: Geweldige opmars van een dorpsclub

Dat het snel kan gaan met een vereniging bewijst DBGC in het tweede decennium van haar bestaan. In 1967 nog spelend in de eerste klasse RVB, tien jaar later eersteklasser in de KNVB. DBGC maakt naam in de regio én schrijft Flakkeese geschiedenis.

Op 1 juni 1967 bestaat DBGC tien jaar. Uitbundige festiviteiten lijken niet plaats te hebben gevonden, want in de diverse geschiedschriften is hierover niets terug te lezen. Oude-Tonge heeft in dat jaar een primeur. Het dorp krijgt als eerste op Goeree-Overflakkee een sporthal. Een nieuwe tak binnen DBGC wordt geboren: de zaalveteranen. De al wat oudere leden trappen elke donderdagavond een balletje om daarna voor enkele uren de kantine in te duiken. Jarenlang houden zij dit vol.

Sportief gezien staat DBGC nog even stil. Of dat met de slechte staat van het trainingsveld te maken heeft, is onbekend. Het is in ieder geval een feit dat er in Algemene Ledenvergadering vast wordt gesteld dat er geen gras meer staat op het trainingsveld. Wat dat betreft, is het oefenveld tussen veld 1 en 2 dit jaar aan een 40-jarig jubileum toe. In 1968 volgt Toon Buijs Piet Miedema op als trainer van het eerste elftal. Zijn ploeg doet het goed, maar mist opnieuw promotie naar de ‘grote’ KNVB. In die tijd is de RVB de regionale competitie. Als een ploeg dat niveau ontstijgt door middel van promotie uit de eerste klasse RVB, mag het zich gaan meten met de sterkere clubs uit de regio, die in de landelijke KNVB-competitie spelen. Dat lukt uiteindelijk in 1970. Met vijf punten voorsprong op WRW pakt DBGC de titel. Tevens wint de ploeg, met onder meer de jeugdige Piet de Koning, Aad de Vos en Hans Teijn, de Gouden Plak van de RVB.

Het succes van het eerste elftal lokt steeds meer publiek naar De Koepel. Daarom wordt besloten een grotere kantine te bouwen, alsmede twee grote kleedkamers. Er worden zelfs dug-outs geplaatst. Een nieuw fenomeen, volgens clubblad De Sportvriend, dat zelfs rept van duck-outs. In maart 1971 is het nieuwe geheel klaar. Door de toename van de oppervlakte kan er voor het eerst een jaarvergadering in eigen huis gehouden worden. Voor die tijd moest uitgeweken worden naar andere gelegenheden. De oude kantine wordt omgebouwd tot twee kleedlokalen en de toegangsweg naar het complex wordt verbeterd. Ook het parkeerterrein wordt uitgebreid. Het is alsof het bestuur, inmiddels al bijna tien jaar onder leiding van voorzitter Cor de Koning, in de toekomst kan kijken. De verbeterde faciliteiten zullen namelijk spoedig van pas komen.

Trainer Toon Buijs doet in 1972 een stapje terug en wordt elftalleider. De oud-speler wil gaan afbouwen. Naar verluidt is hij daar nog steeds mee bezig... Teun Hollaar treedt aan als nieuwe eindverantwoordelijke en heeft meteen succes. Na drie jaar vierde klasse is het team rijp genoeg om te promoveren naar de derde klasse van de KNVB. Maar dat is niet alles. In de districtsbeker levert DBGC dat seizoen een ongekende prestatie. De blauw-witten bereiken de halve finale en schakelen daarin eersteklasser Hermes DVS uit. In Schiedam buigen de mannen van Hollaar een 2-0 achterstand om in een 2-3 overwinning. De andere finalist is het roemruchte Xerxes. Cor de Koning weet zijn Rotterdamse collega ervan te overtuigen dat de finale in Oude-Tonge gespeeld moet worden

Op vrijdagavond 15 juni 1973 speelt DBGC de meest legendarische wedstrijd uit haar bestaan. Rijen dik staan de ruim 3000 (!) toeschouwers rondom het eerste veld van De Koepel. Zou DBGC kunnen stunten tegen eersteklasser Xerxes? Het antwoord lijkt na 45 minuten al gegeven. Hoewel DBGC aardig meedoet en zelfs twee keer het houtwerk raakt, staat er 0-3 op het scorebord. ‘Geen eilander die nog maar iets gaf voor de kansen van DBGC’, schrijft de Rotterdamse krant Het Vrije Volk een dag later. Maar hoe anders loopt het in de tweede helft! Direct na de thee brengt Frans van Wezel zijn ploeg met een afstandschot terug tot 1-3. Het gaat spoken op De Koepel. Dave Sterkman maakt op aangeven van Hans Teyn 2-3 en de maestro zelf kopt volgens Het Vrije Volk ‘op schitterende wijze’ de 3-3 binnen. Verlengen! In de eerste verlenging dreigt het alsnog fout te gaan als Xerxes op 3-4 komt. Maar onder leiding van de uitblinkende Leo Lagendijk, Aad de Vos, Hans Teyn en Dave Sterkman komt DBGC via een eigen doelpunt terug tot 4-4. Penalty’s moeten na 120 minuten spanning en sensatie de beslissing gaan brengen. DBGC-keeper Frans Sala raakt drie Rotterdamse inzetten aan, maar stopt er niet één. Niet Hans Teyn, maar Xerxes-doelman Andries van Dijk wordt de held van de avond. In zijn allerlaatste wedstrijd stopt hij de beslissende penalty van de sterspeler van DBGC. Xerxes viert feest, maar DBGC heeft de harten veroverd van het publiek. De vereniging zet zichzelf tot ver buiten het eiland op de kaart.

De leden lopen door de goede prestaties met het hoofd in de wolken. Het idee voor een tribune wordt aangedragen, maar omdat er niet eens geld is voor een fatsoenlijke verzorger worden die plannen maar even vooruitgeschoven. Het plan van de erg actieve juniorencommissie, die onder meer bestaat uit Arjaan Buijs en Koos Wervers, om een jeugdkamp te organiseren, valt wél goed. Er zijn kampen in Maarsbergen en Hoek van Holland. In 1975 doet ’t Vriendje zijn intrede, omdat de Sportvriend en het latere Sportkompas ter ziele zijn gegaan. Het eerste jaar in de derde klasse verloopt sportief gezien goed, maar op menselijk vlak iets minder. Hollaar moet vanwege ziekte stoppen als trainer; Toon Buijs en aanvoerder Hans Teyn maken het seizoen af. In de voetbaljaargang 1974-1975 wordt de jonge Jan de Gier trainer. In zijn eerste seizoen schrijft DBGC meteen geschiedenis: het bereikt de tweede klasse. Nog nooit heeft een Flakkeese club zó hoog gespeeld. Ook het tweede elftal promoveert eindelijk naar de KNVB. In een beslissingswedstrijd moet COAL eraan geloven.

Het gouden elftal stijgt naar nóg grotere hoogte. In één ruk stoomt het team door naar de eerste klasse. Daarmee herschrijven de mannen van De Gier het legendarische hoofdstuk dat zij een jaar eerder opgetekend hadden. Drie wedstrijden voor het einde wint DBGC bij Spartaan ’20 met 1-2 en neemt de ploeg voldoende afstand van de concurrenten De Musschen en Nieuwenhoorn. De prestatie is vooral knap omdat DBGC het met spelers van eigen kweek doet. De naamsbekendheid en bewondering nemen alleen maar toe als DBGC in datzelfde 1976 de KNVB-beker wint. In de kwartfinale wordt Westlandia na strafschoppen verslagen. Arie Jongejan mist één van de penalty’s, maar hij is al gewisseld en had dus geen elfmetertrap meer mogen nemen. Piet de Koning heeft in de gaten dat de spelers van Westlandia gniffelend vaststellen dat zij door het vals spel sowieso een ronde verder zijn. Hij loopt naar de scheidsrechter om hem duidelijk te maken dat DBGC een vergissing heeft begaan. Iemand anders mag de penalty nemen en scoort. DBGC is verder! Eersteklasser Wilhelmus wordt in de finale met 2-1 verslagen.

Ook de dames weten de weg naar De Koepel te vinden. In 1976 komt er een damestak (meer daarover op pagina …). Het eerste seizoen van de mannen in de eerste klasse loopt goed; DBGC eindigt in de middenmoot. De naam van DBGC is zo groot dat het uitgenodigd wordt voor een oefenwedstrijd tegen het grote Barcelona in Zeist. Het Barça van Rinus Michels treedt aan zonder de Nederlanders Johan Neeskens en Johan Cruijff en DBGC verliest met 2-0. Ook de van NTVV overgekomen Cor Hanenberg is van de partij. De jonge linksbuiten blijft zelfs weg uit dienst om deze bijzondere wedstrijd mee te maken. Het kost hem twee weken arrest op de kazerne, maar dat was het waard, zo bekent hij jaren later. Bij het 20-jarig bestaan bloeit de vereniging en kruipt het ledenaantal richting de 500.

1977-1987: Sportief verval, maar bloei in de breedte

Na vette jaren volgen altijd magere. Daar komt DBGC sportief gezien wel achter in de jaren ’80. In de breedte is er echter volop beweging binnen de vereniging. Activiteiten en feesten zorgen ervoor dat DBGC zich steeds meer profileert als een gezellige vereniging voor iedereen.

Het eerste elftal heeft schijnbaar wat geleerd van de wedstrijd tegen Barcelona, die in augustus 1977 gespeeld werd. In het tweede seizoen in de eerste klasse verlegt het vlaggenschip van DBGC opnieuw grenzen. Onder leiding van de nieuwe trainer Hans van de Wekke dingt de ploeg mee naar het kampioenschap en dus een plaats in de hoofdklasse. Het publiek komt ’s zondags om de twee weken massaal van heinde en verre naar De Koepel. Ook het eerder vergrote parkeerterrein is inmiddels veel te klein. Het is eerder regel dan uitzondering dat de auto’s op de dijk tot de eerste sluis geparkeerd staan. Wie uit Oude-Tonge komt, doet er verstandig de reis naar het voetbalveld op de fiets te maken. DBGC eindigt met DHS en VIOS op een gedeelte eerste plaats. In een halve nacompetitie komen de blauw-witten echter tekort tegen DHS. Het gouden team blijkt tóch over een begrenzer te beschikken; de absolute top van het amateurvoetbal wordt niet bereikt. Dat ligt niet aan Hans Teyn en Aad de Vos, de topscorers die samen veertien nieuwe shirts en tien ballen, beschikbaar gesteld door het Rotterdams Dagblad, bij elkaar schieten. Door de goede prestaties blijft de supportersclub groeien.

DBGC groeit uit haar jasje en dat gaat ten koste van de lagere seniorenelftallen en de korfbalvereniging. De accommodatie is te klein geworden om alle teams onder te brengen. Voor de ‘verschoppelingen’ wordt ruimte gevonden aan de Van Halenstraat. Vier jaar later, in 1981, wordt aan oplossing gewerkt voor dat probleem. Onder de buitendijk is men namelijk begonnen met het aanleggen van een derde veld. Pas vanaf het seizoen 1983-1984 zal dit veld gebruikt worden. De korfbalafdeling, de laatste jaren een beetje ondergesneeuwd door de opmars van de voetbaltak, keert niet terug naar De Koepel. Op 28 januari 1981 wordt tijdens een Buitengewone Algemene Ledenvergadering, de eerste in de historie, met grote meerderheid gestemd vóór het aanblijven de korfbaltak. Toch gaan de korfballers hun eigen weg omdat zij zich achtergesteld voelen.

Het sportieve verval is inmiddels ingezet. Steeds meer spelers van het succesvolste team uit de geschiedenis bergen hun schoenen op en daar kan het team niet tegen opboksen. Ook in de 1979 aangestelde trainer Peter Burger kan daar niets aan veranderen. DBGC degradeert naar de tweede klasse: de eerste degradatie ooit van het eerste elftal. Volgens voorzitter Cor de Koning blijft DBGC ondanks de stap terug een gezonde club. Zelf voelt hij zich minder gezond, want in 1980 treedt hij terug als preses van wat hij altijd ‘mijn cluppie’ noemde. Na bijna twintig jaar voorzitterschap krijgt hij op de druk bezochte afscheidsreceptie de titel erevoorzitter mee. Wim van Dijke is de nieuwe stuurman die DBGC op koers moet houden. Hij heeft onder andere Jans Buijs-Tans, de eerste vrouw in het bestuur, onder zijn hoede. Later krijgt zij gezelschap van Tineke Moerenhout-Oomens. Na de eerdere oprichting van het damesteam lijkt de emancipatie bij DBGC nu helemaal zijn intrede te doen.

Inmiddels is de trotse Italiaan Paola Porcu aangesteld als hoofdtrainer. Met een stevig verjongde selectie houdt hij in het seizoen 1980-1981 de terugval tegen door DBGC in de tweede klasse te houden. De verjonging zet verder door vanwege het stoppen van Hans Teyn. Een half jaar later komt Teyn op zijn beslissing terug. Het gaat slecht met het elftal en dat in het jubileumjaar 1982. Teyn haalt zijn schoenen weer uit de wilgen en DBGC eindigt dat seizoen nog als zevende.

Dat de vereniging geleerd heeft van de ‘fouten’ uit het verleden, blijkt al in 1981. In dat jaar wordt er een jubileumcommissie in het leven geroepen die het 25-jarige jubileum in 1982 van de nodige glans moet voorzien. Waar de vorige mijlpalen nog bescheiden of zelfs helemaal niet gevierd werden, moet de zilveren bruiloft van het koppel Don Bosco-Grijsoord een knalfeest opleveren. In mei beginnen de feestelijkheden met diverse jeugdtoernooien. Dat de Oude-Tongse middenstand begaan is met DBGC blijkt uit het feit dat alle toernooien gesponsord worden. Verder zijn er nog diverse activiteiten voor de jeugd. Op vrijdagavond 4 juni vindt de officiële receptie plaats, gevolgd door de grote feestavond een dag later. Decor is de eigen kantine, die voor de gelegenheid ontdaan is van de ramen. Het deel tot veld 1 is ingericht als café en de bestuurskamer is omgetoverd tot ‘praethuus’, waar de leden even rustig bij kunnen kletsen. Volgens ingewijden was het een succesvol feest. De laatste jubileumactiviteit is de wedstrijd tussen DBGC en profclub Haarlem op 7 augustus. Er wordt gekozen voor Haarlem omdat die stad Oude-Tonge na de watersnood heeft ‘geadopteerd’.

Ook buiten het jubileum om organiseren verschillende commissies binnen DBGC steeds meer activiteiten. Barpersoneel, trainer Porcu en het bestuur organiseren in 1981 voor het eerst het mixtoernooi. Een toernooi dat 26 jaar later nog steeds bestaat, al is het nu in handen van de evenementencommissie. Bij zijn aanstelling organiseert Porcu tevens voor het eerst een trainingskamp voor de A-selectie. Vanaf 1983 wordt maandelijks een disco voor de jeugd gehouden. Op die ene zaterdagavond in de maand bevolken gemiddeld zo’n 400 jongeren de DBGC-kantine. In diverse opzichten een flinke stimulans voor de club. In de jaren daarna worden ook de populaire en goedbezochte playbackavonden gehouden. Daar is veel barpersoneel voor nodig, maar aan vrijwilligers geen gebrek. Er is heel wat voor nodig om het 25 man (en vrouw) sterke gezelschap op de foto te krijgen, zo blijkt uit het jubileumboekje uit 1982. Adrie en Pie van Noord, inmiddels niet meer weg te denken uit de kantine, zijn daar dan al bij.

Terug naar het sportieve gedeelte, want daar gaat het een stuk minder mee naarmate de jaren ’80 vorderen. Trainer Slobodan Dutina degradeert met zijn ploeg naar de derde klasse. Hij ligt niet goed in de spelersgroep en krijgt de twijfelachtige eer de eerste (en voorlopig laatste) trainer te zijn die door DBGC tussentijds ontslagen wordt. Voorzitter Wim van Dijke is het hier niet mee eens en stapt op. Cor de Jong volgt Dutina op, maar er is nog geen nieuwe voorzitter. Dat irriteert clubman Cor de Koning en de erevoorzitter keert terug op zijn oude post. DBGC degradeert in 1985 opnieuw. De supportersvereniging wordt opgeheven, net als eerder al met het zaterdagteam is gebeurd. Op 20 oktober van hetzelfde jaar wordt de Belangengroep van Flakkeese voetbalclubs opgericht. Eén van de initiatiefnemers is Cor de Koning. De samenwerking heeft een positieve invloed op het eilandelijke voetbal. Jaren later komt dit tot uitdrukking in competities als de Ons Eiland Cup en de Champions League. In de jaren 1986 en 1987 is Porcu terug als trainer. Twee keer eindigt DBGC als derde in de vierde klasse. Teun van Noord neemt de taak van jeugdvoorzitter over van Jan Buijs. Dat hij daar op zijn plek zit, bewijst het feit dat hij er tot en met 2007 nooit is weggegaan. Als de club dertig jaar bestaat, vindt Leen Kievit het mooi geweest. Hij is vanaf de fusie onophoudelijk penningmeester geweest. Niemand kijkt dan ook vreemd op als Kievit tot erelid wordt benoemd.

1987-1997: Decennium vol hoogte- en dieptepunten

De periode 1987-1997 is moeilijk in één thema samen te vatten. Op sportief gebied zijn er kampioenschappen en degradaties. Bouwtechnisch zijn er in die jaren alleen maar hoogtepunten. En op het menselijke vlak lijdt DBGC juist grote verliezen.

Het seizoen 1987-1988 begint in mineur. Doordat veld 1 een verkeerde behandeling heeft ondergaan, kan er het hele seizoen niet op gespeeld worden. Het naar veld 2 uitgeweken eerste elftal eindigt dat seizoen als zevende. Dat doet Porcu besluiten aan het einde van het seizoen weg te gaan bij DBGC. Ook Kees Moerenhout zet er een punt achter. Als één van de laatste spelers van het team dat de eerste klasse bereikte, stopt hij ermee. Eén van zijn ploeggenoten van toen keert in het nieuwe seizoen terug op De Koepel. Nee, Hans Teyn maakt niet nóg een comeback als speler, maar hij wordt de nieuwe hoofdtrainer. In zijn eerste jaar heeft hij pech dat DBGC het beste FIOS aller tijden treft. De Achthuizenaren worden kampioen en mogen naar de derde klasse.

Succesvoller is het seizoen 1989-1990. Samen met WRW, vanaf dat moment naast Flakkee de nieuwe aartsrivaal, eindigt DBGC op de eerste plaats. Een beslissingswedstrijd op de zonovergoten Hemelvaartsdag van 1990 is noodzakelijk. Plaats van handeling: Stellendam. Lange tijd geven beide teams elkaar weinig toe, tot de slotfase aanbreekt. Kort voor tijd is daar ineens Wim de Vos, naar verluidt de selectiespeler die in zijn carrière het minst op doel geschoten heeft van alle DBGC-selectiespelers ooit, die de 1-0 binnenschiet. DBGC blij, WRW boos. Want de Briellenaren hadden de bal uitgeschoten vanwege een blessure van één van hun spelers. In plaats van de bal terug te geven, gooit Arie Hartog snel in richting Wim de Vos. De kleine draaitol heeft overal lak aan en scoort. DBGC is derdeklasser!

Het seizoen daarop is er één van afscheid nemen. Na de handhaving in de derde klasse houdt Hans Teyn het als trainer voor gezien. Ook Arie Hartog, één van de waterdragers van het ‘gouden’ team, stopt ermee. Zelfs Cor de Koning zet er een punt achter. In september 1990 kondigt hij zijn afscheid aan op de jaarvergadering. Een half jaar later mag hij in zijn hoedanigheid als erevoorzitter zijn opvolger aankondigen. Een speciale commissie heeft Jac Damen, eigenaar van hoofdsponsor sporthuis Damen, naar voren geschoven als de nieuwe preses. De blauw-witte troon is weer bezet. Ook Geert van den Berg (jarenlang verzorger bij het eerste) en Hans Melissant (barcoördinator) stoppen ermee. Laatstgenoemde wordt opgevolgd door Adrie van Noord, die dan al jarenlang achter de bar heeft gestaan. Het jeugdkamp wordt geen vaarwel gezegd. Sterker nog: het zeven dagen lange uitje van de jeugd wordt in de jaren ’90 steeds populairder. Onder leiding van de familie Van Noord groeit het jeugdkamp steeds meer uit tot een begrip. Tijdens sommige edities komen alleen Brabantse kampeerboerderijen met meer dan honderd slaapplaatsen in aanmerking als locatie.

Vanaf het seizoen 1991-1992 is opnieuw een oud-speler trainer van DBGC. Piet de Koning legt zijn taak als jeugdtrainer neer en waagt een poging als hoofdtrainer. In zijn tweede jaar kan hij niet voorkomen dat DBGC degradeert naar de vierde klasse. Weggespeeld wordt de ploeg niet, maar er worden simpelweg te weinig punten gepakt. DBGC 2, met onder andere de talentvolle Jan-Willem Pulleman en Marco de Koning, speelt dat jaar een bijna legendarisch seizoen. Pas na twee beslissingswedstrijden moet DBGC promotie laten aan OVV 2. Dat het speciale confrontaties waren, blijkt tien jaar later als beide ploegen een reüniewedstrijd spelen. Binnen een jaar keert DBGC echter terug in de derde klasse. Op Woudestein spelen de mannen van Piet de Koning, met de broers Nelco, Jos en Martin van Eijkeren in de basis, met 0-0 gelijk tegen de amateurs van Excelsior. Dat is voldoende voor het kampioenschap en grote vreugde bij de meegereisde bus vol fans. Een dag later schrijft het Rotterdams Dagblad het volgende: ‘DBGC heeft een goed uitgebalanceerde en hechte vriendenploeg zonder specifieke uitblinkers. Of het moet de onverzettelijke kilometervreter Wim de Vos zijn, die immer voorop gaat in de strijd. DBGC is zonder meer een aanwinst voor de derde klasse!’

Terwijl De Koning bouwt aan zijn ‘vriendenploeg’, vinden ook op De Koepel de nodige architectonische werkzaamheden plaats. Zo is de keuken gerenoveerd en verfraaid met een nieuwe bakwand. Daarnaast verrijst naast de kantine een heus radiohok, dat de verslaggevers van Radio Flakkee beschermt tegen weer en wind. Op zaterdag 29 oktober 1994 worden de eerste bomen gekapt om zo ruimte te maken voor nieuwe kleedkamers tussen de achterkant van de kantine en de ingang van De Koepel. Dat moment maakt Cor de Koning, vader van Piet, niet meer mee. Op 10 oktober 1994 overlijdt de erevoorzitter van DBGC. Zijn opvolger Jac Damen schrijft dat een ‘groot mens en een groot bestuurder is heengegaan’. ,,Vanaf de fusie is Cor vrijwel onafgebroken bestuurslid geweest. Zijn gedrevenheid, humor en sympathieke omgang zullen wij zeer missen.”

Op het eiland is DBGC inmiddels toonaangevend. In de derde klasse handhaaft het zich door vooral te leunen op de sterke verdediging. In de Flakkeese competities boekt de ploeg veel succes. In 1994 en 1995 wint DBGC de Ons Eiland Cup en in 1995 wordt daar ook de Champions League aan toegevoegd. Het zaalvoetbaltoernooi voor alle Flakkeese teams, dat plaatsvindt in De Staver, is in 1994 in het leven geroepen en al in de tweede editie pakt DBGC de hoofdprijs. In 1996 verovert het eerste elftal voor de derde keer op rij de Ons Eiland Cup. Op het terrein van SNS wordt Herkingen in een knotsgekke wedstrijd na verlenging verslagen. Marco de Koning, wisselkeeper en zoon van trainer Piet, maakt in de blessuretijd van de verlenging de beslissende 3-2.

Achteraf blijkt het de laatste wedstrijd van Piet de Koning geweest te zijn. Op 27 juni 1996 overlijdt hij in het Dijkzigtziekenhuis in Rotterdam. Twee dagen eerder heeft de 49-jarige De Koning tijdens zijn werk als conciërge aan de MEAO een fatale val gemaakt. De gebeurtenis maakt grote indruk op de DBGC-familie en de verbijstering is groot. Bizar is het dat op de dag van zijn overlijden een advertentie in de regionale krant staat waarin het 25-jarigs huwelijksfeest van Piet en Anja de Koning wordt aangekondigd. Het gezin De Koning krijgt veel steun van de DBGC’ers, die massaal komen condoleren en in de rouwstoet meelopen. Later dat jaar overlijdt ook Wim Gebraad, die jarenlang grensrechter is geweest bij het eerste elftal en slechts 49 jaar wordt. Niet veel later verliest DBGC ook Hans Beyer, slechts 55 jaar en vanaf de beginjaren actief in diverse functies bij de club. Er blijft DBGC dus weinig triests bespaard, maar hoe groot het verdriet ook is, de vereniging moet verder. In overleg met Anja de Koning wordt een advertentie geplaatst voor een nieuwe trainer. Uit de diverse kandidaten wordt de 35-jarige René Milot gekozen, die aan zijn eerste taak als hoofdtrainer begint.

Milot is enthousiast en prestatiegericht, maar komt niet verder dan een plaatsje in de middenmoot. Wel wordt de Champions League voor de tweede achtereenvolgende keer gewonnen. Het jubileumjaar 1997 wordt ingeluid met een mededeling van Jac Damen. Hij stopt met het voorzitterschap, zo meldt hij op de drukbezochte receptie. De jubileumcommissie vervaardigt een prachtig jubileumboek, het eerste speelt tegen Sparta 2 en er zijn diverse andere activiteiten die het jubileumjaar geslaagd maken.

1997-2007: De weg naar boven lijkt ingeslagen

In 1997 was DBGC een stabiele derdeklasser. Later volgde degradatie naar de vierde klasse. Volgend seizoen keert DBGC terug naar de derde klasse. Daarmee lijkt de weg naar boven ingeslagen. De oprichting van een technische commissie en het aanstellen van een jeugdcoördinator dragen daar alleen maar aan bij.

Het jubileumjaar 1997 werd begonnen met het aftreden van voorzitter Jac Damen. De fanatiekeling wordt opgevolgd door Cees de Moor, die zijn sporen in de belangenverenging van het Flakkeese voetbal heeft verdiend. In het tweede seizoen onder trainer René Milot eindigt DBGC op een keurige vijfde plaats. In het daaropvolgende seizoen 1998-1999 staat er een nieuw gezicht voor de groep. Zijn naam is Brian Wolff, een donkere trainer uit Puttershoek. DBGC eindigt zoals verwacht in de middenmoot, net als in het seizoen 1999-2000.

De achtste plaats is echter spectaculair dan hij doet vermoeden. DBGC kent eigenlijk een slecht seizoen, tot de derde periode aanbreekt. Ineens gaat de ploeg van Wolff alles winnen, daarbij gesteund door het zogenoemde SCD. De Supporters Club DBGC, opgericht door een aantal enthousiaste oudere jeugdleden, schreeuwt de ploeg naar de derde periodetitel, die wordt behaald in de thuiswedstrijd tegen Sliedrecht. In deze laatste wedstrijden breekt de 16-jarige Micha Moerenhout, zoon van Kees, door. Hij is nog maar B-junior, maar staat zeker zijn mannetje in het eerste. In de nacompetitie moet in de eerste ronde worden afgerekend met VEP uit Woerden. Na twee gelijke spelen zijn strafschoppen noodzakelijk. Uiteindelijk pakt Marco de Koning de beslissende, waarna de meer dan vijftig jeugdleden samen met de spelers een feestje vieren. In de tweede ronde is Spartaan ’20 te sterk, maar dat is geen schande. DBGC had, realistisch bekeken, toch niets te zoeken in de tweede klasse.

Op de vorige vlakken blijft de vereniging vrij stabiel. Elk jaar worden nog steeds de mixtoernooien en feestavonden trouw gehouden en goed bezocht. En ook het jeugdkamp wordt nog steeds georganiseerd voor de jeugdleden. Vanaf 1998 wordt dit echter gehouden op het eigen complex. Reden: geldgebrek. DBGC is nooit rijk geweest maar zeker de laatste tien jaar houdt het niet over voor de penningmeester. Voordeel voor de nieuwe locatie is wel dat de F-pupillen nu ook met het voetbalkamp mee kunnen. Vaak houden zij het op woensdag al voor gezien, vijf dagen is lang genoeg voor de heimweegevoelige jongetjes en meisjes. Ook worden aan het einde van de jaren negentig enkele beachvoetvolleytoernooien gehouden op het trainingsveld.

Positief nieuws is er in het laatste decennium wel te melden over de sponsoring. Steeds meer bedrijven steunen DBGC en plaatsen een reclamebord rond veld één. Die borden gaan zelfs de lucht in. Aan de kant van het bos verrijst een stelling waardoor er daar twee rijen reclameborden kunnen hangen. Ook achter het doel worden grote reclameborden opgehangen aan de door de werkploeg vervaardigde netten, die de ballen tegen moeten houden. De werkploeg zorgt er ook voor dat De Koepel steeds meer kleur krijgt. Bijna alles op het complex krijgt de clubkleuren blauw-wit. De paaltjes rondom de velden, de dug-outs, de entree en ook de doelnetten. Het draagt allemaal bij aan het DBGC-gevoel.

Dat DBGC-gevoel krijgt een tik in het seizoen 2000-2001. Het eerste elftal eindigt in de derde klasse kansloos onderaan en degradeert. Gezien de slechts achttien gescoorde doelpunten lijkt dat niet meer dan terecht. Voor trainer Wolff is het reden om uit Oude-Tonge te vertrekken. De nieuwe oefenmeester wordt William de Boet, die twee seizoenen eerder met FIOS degradeerde naar de vijfde klasse. Al in zijn eerste seizoen boekt De Boet, die goede trainingsvormen heeft, maar communicatief minder vaardig is, een uitstekende prestatie. DBGC voert een nek-aan-nek-race met Transvalia. Op de laatste speeldag winnen de Oude-Tongenaren met 11-0 van Vierpolders. Daarna is het wachten op de uitslag van Transvalia-Flakkee. In de 94ste minuut scoren de Rotterdammers de winnende goal. Wel een derde periodetitel, maar geen kampioenschap voor DBGC. Een beslissingswedstrijd op het terrein van Nieuwenhoorn op 5 mei 2002 moet uitsluitsel geven over wie zich kampioen mag noemen. DBGC weet zich gesteund door vele supporters, maar de wedstrijd verloopt net zo dramatisch als het weer op die dag. In de stromende regen verliezen de blauw-witten met 3-0 en wordt Jan-Willem Pulleman met rood weggestuurd. In de nacompetitie schopt DBGC het tot de finale, maar opnieuw verliest het de beslissingswedstrijd. Na verlenging is WRW in de verlenging te sterk.

De tik blijkt in de volgende voetbaljaargang niet verwerkt. Een teleurstellende zesde plaats is het gevolg. De A-junioren zijn in 2003 dichtbij promotie naar de eerste klasse. Het zeer talentvolle team kan op de slotdag kampioen worden bij concurrent SCO’63, maar verliest met 3-1. Weg titel, weg kans om als eerste A-team ooit in de eerste klasse te spelen. William de Boet neemt wél met een prijs afscheid. Op eigen terrein wordt Flakkee met 1-0 verslagen door een treffer van Micha Moerenhout, die na een avontuur bij SC Feijenoord A1 en een knieblessure bij DBGC is teruggekeerd. Teus Felsbourg komt over van DES’67 en wordt de nieuwe trainer. Hij krijgt een moeilijke klus, omdat in de jaren hiervoor sleutelspelers als Marco de Koning (NSVV), Wilko Pulleman en Tim Fransen (beiden Nieuwenhoorn) zijn vertrokken. Positief is het eigen grote massagehok dat verzorger Teun van Noord krijgt. De gang naar de kantine en de bestuurskamer moeten er iets voor inkrimpen, maar dat deert niemand. In het nieuwe massagehok is voldoende ruimte om te herstellen van blessures.

In drie seizoenen Felsbourg eindigt DBGC respectievelijk als tweede, vijfde en vierde. In 2004 is De Musschen het eindstation in de nacompetitie, in 2005 blijft het toetje buiten bereik. In 2006 wordt via sc Duivesteijn de tweede ronde gehaald, waarin DBGC moet aantreden tegen Oud-Beijerland. Na een 1-2 uitoverwinning speelt de ploeg op Hemelvaartsdag een memorabele wedstrijd. Er is een vroege 1-0 voorsprong, een 1-2 achterstand en een terechte gelijkmaker. Kort voor tijd valt de 2-3 en moeten penalty’s de beslissing brengen. Jan-Willem Pulleman heeft de winnende op zijn schoen, maar ziet de bal gestopt worden. Uiteindelijk blijkt die misser fataal.

De revanche voor het telkens missen van promotie volgt in het jubileumjaar 2007. Onder leiding van de nieuwe trainer Auke Wagenaar uit Ouddorp lijkt DBGC al vroeg verzekerd van de titel. Voor de winterstop loopt de voorsprong op naar elf punten, maar die verdwijnt na de winterstop als sneeuw voor de zon. Een sterke eindsprint zorgt er uiteindelijk voor dat DBGC op 29 april bij NOC (2-3 winst) kampioen wordt van de vierde klasse G en terugkeert naar de derde klasse. Blikvangers van het team zijn Micha Moerenhout (42 doelpunten, tien assists) en Jan-Willem Pulleman (veertien goals, negentien assists). Voor laatstgenoemde is het zijn laatste kunstje. In de jubileumwedstrijd tegen Willem II zwaait de spelbepaler na vijftien jaar af.

Daar tegenover staat de terugkeer van Wilko Pulleman. Desondanks zal DBGC het moeilijk krijgen in de derde klasse. De randvoorwaarden worden echter steeds beter geregeld. In het begin van 2007 is een technische commissie opgericht, bestaande uit Helco Sala, René van de Berg, Geert Pieterse en Hans van de Boogert. Zij proberen op sportief, sponsor- en facilitair gebied alles zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen, zodat de spelers zich slechts hoeven te richten op de sportieve prestaties. Ook de aanstelling van een jeugdcoördinator (John Verboven) geeft aan dat DBGC op de weg naar boven is. Wellicht dat de successen uit het verleden in de toekomst herhaald kunnen worden!

2007-heden: Tijdperk van grote veranderingen

Het kampioenschap van het eerste elftal in het seizoen 2006/2007 betekent de aftrap voor een maand van grote festiviteiten. DBGC bestaat vijftig jaar en dat moet gevierd worden. In heel de maand mei vinden er diverse activiteiten plaats op De Koepel. Zo is er een spectaculaire jeugddag, worden er diverse jeugdtoernooien gespeeld, vindt er een Ons Eiland Cup voor de B-selectie en recreanten plaats en is er een beachvoetvolleytoernooi voor alle (oud-)leden. Het hoogtepunt is echter wel de wedstrijd tegen Willem II op Hemelvaartsdag. Op een perfecte grasmat (misschien wel de beste in de 50-jarige geschiedenis!) kan DBGC de Tilburgse eredivisionist lang bijbenen en wordt het uiteindelijk 0-6. Een uitslag die de vele honderden toeschouwers kan bekoren, evenals de vele hapjes en drankjes die te verkrijgen zijn. Vanuit de VIP tent zien ook de sponsors dat het een geslaagde dag is. Dat kan ook worden gezegd van zaterdag 26 mei, omgedoopt tot Feestdag. Er zijn wedstrijden van de Oud DBGC-dames en Oud-DBGC van rond 1990. Verder is er een reünie, waar vele oude bekenden op afkomen. Onder het genot van een uitstekend verzorgd koud en warm buffet kletsen zij bij over die goeie ouwe tijd. De reünie loopt naadloos over in de feestavond, die als thema – hoe kan het ook anders – Blue & White heeft meegekregen. Team FC heeft de kantine – en de tent daarbuiten – van een prachtige decoratie voorzien. Zo ligt er in een deel van de kantine echt gras en komen overal de kleuren blauw en wit terug. Ook bij de gasten van die avond, die er tot in de late uurtjes een groot feest van maken. 1 juni 2007 is de dag dat DBGC officieel vijftig jaar bestaat en dus de dag van de officiële receptie. Hier wordt door voorzitter Hans Heijblom nog eens teruggekeken op de vijf decennia. Bovendien zijn er felicitaties van de KNVB en de gemeente Oostflakkee. Tenslotte wordt het jubileumboek gepresenteerd, dat aansluitend aan ieder lid wordt uitgedeeld.

In het nieuwe seizoen handhaaft het eerste elftal van DBGC zich keurig in de derde klasse. Sterker nog: de ploeg eindigt als vijfde. In de zomer van 2008 wordt er afscheid genomen van Micha Moerenhout. De goalgetter gaat het hogerop proberen bij Strijen. Een jaar later vertrekt ook trainer Auke Wagenaar. Als nieuwe coach wordt John Kleijn aangetrokken. De geboren Hagenaar komt over van Hekelingen en tekent voor twee jaar.
Ook op andere vlakken zit DBGC niet stil. In diezelfde zomer van 2009 keert een legende terug op het oude nest. Hans Teijn transformeert van gepensioneerd basisschoolleraar in de nieuwe jeugdcoördinator. De man met zoveel ervaring als voetballer, trainer én leraar moet bij DBGC de jeugd nog beter gaan structureren. Zijn komst wordt binnen de verschillende geledingen van de club met gejuich ontvangen.
In dat jaar wordt ook voor het eerst het Zuidwester Toernooi georganiseerd. Met Wil Pulleman en NellHeijblom als drijvende krachten wordt geregeld dat cliënten van Hernesseroord/Zuidwester een toernooi komen voetballen op de velden van De Koepel. Een onvergetelijke ervaring voor de verstandelijk en lichamelijk beperkte cliënten, die de dag van hun leven hebben. Maar ook de DBGC’ers genieten met volle teugen. In de jaren daarna wordt het toernooi alleen maar groter, waarmee DBGC ook haar maatschappelijke verantwoordelijkheid aantoont. 

In sportief opzicht presenteert DBGC zich in deze jaren als een stabiele derdeklasser. Degradatie is ver weg, maar ook promotie is buiten bereik. Trainer John Kleijn tekent – naar ieders tevredenheid –tot 2012 bij; grote veranderingen binnen de selectie vinden niet plaats. In de kantine wel. In de zomer van 2010 wordt de kantine geheel verbouwd door een speciaal daarvoor samengestelde commissie. Wie vanaf mei niet meer op De Koepel is geweest, weet in augustus niet wat hij ziet. De kantine ziet er totaal anders uit. Een stuk warmere sfeer en aan de muren is aandacht geschonken aan het verleden. Via op de muur geprinte krantenartikelen is te zien welke glorieuze prestaties DBGC in het verleden allemaal behaalde. De bouwcommissie krijgt van alle kanten complimenten voor zoveel vakmanschap, waarmee de club weer flink wat jaren vooruit kan. 

Later dat jaar vindt er een verandering op bestuurlijk niveau plaats. Hans Heyblom, de man die begin deze eeuw de voorzittershamer ‘tijdelijk’ overnam van Cees de Moor, treedt terug en maakt plaats voor René van den Berg, die de afgelopen decennia al in diverse functies zijn waarde voor DBGC heeft bewezen. De nieuwe preses wordt meteen geconfronteerd met een mogelijke ingrijpende verandering binnen de vereniging. Een groepje spelers uit de A-selectie presenteert tijdens de Algemene Ledenvergadering op 15 november 2010 een plan voor een overstap van zondag- naar zaterdagvoetbal. Een gevoelig onderwerp binnen de club, maar volgens de vier leden een zaak die dient te worden uitgezocht. Maatschappelijke veranderingen, maar ook het spelen in leukere competities, zijn enkele van de redenen die voor een eventuele koerswijziging worden aangevoerd. Het bestuur besluit een onderzoekscomité in te stellen, met mensen uit verschillende geledingen van de club. Zij moeten onderzoeken of er binnen DBGC animo is voor de overstap naar prestatief voetbal op zaterdag. 

Na enkele maanden van enquêtes, informatieavonden en gesprekken is het onderzoek afgerond en wordt er besloten tot het houden van een Buitengewone Algemene Ledenvergadering. Op dinsdag 17 april is de kantine afgeladen vol, met leden van jong tot oud. Die avond valt er een besluit over de toekomst van DBGC en omstreeks half negen maakt voorzitter René van den Berg aan alle spanning een eind. Ongeveer tweederde van de aanwezigen stemt vóór een overstap naar zaterdagvoetbal. Wel wordt besloten dat de overstap gedeeltelijk zal zijn. Drie elftallen (waaronder de selectieteams) gaan zaterdagvoetbal spelen, twee elftallen (waaronder het veteranenteam) blijven op zondag actief. Nieuwe leden krijgen echter niet meer de mogelijkheid om op zondag te gaan voetballen. Binnen enkele jaren zal DBGC in zijn geheel een zaterdagverenging zijn, zo is de verwachting. Een van de nadelen van de overstap is dat het eerste elftal in het seizoen 2011-2012 in de vierde klasse zal moeten beginnen. Met daarin acht andere Flakkeese clubs… Verwacht wordt dat er op de derby’s meer publiek zal afkomen en daarom komt de geplande uitbreiding van het terras goed van pas. In mei 2011 wordt de versleten overkapping afgebroken en in de maanden daarna worden de oude tegels vervangen door splinternieuwe. Ook worden er portocabins afgeleverd op De Koepel. Door de toename van wedstrijden op zaterdag voldoet het aantal kleedkamers niet meer en dus zal er geïmproviseerd moeten worden. Zo probeert DBGC zich klaar te maken voor het nieuwe hoofdstuk in het bestaan.

Maar dan wordt het vrijdag 10 juni 2011 en staat de tijd even stil als bekend wordt dat Hans en Nell Heijblom tijdens een fietstocht zijn aangereden door een auto. Al snel blijkt dat beiden er zeer slecht aan toe zijn. Hans overlijdt nog diezelfde nacht aan de gevolgen van zijn verwondingen. In de week erop komen zo’n duizend mensen naar De Koepel om de familie te condoleren met dit grote verlies. Op het moment dat Hans gecremeerd wordt, vecht Nell nog voor haar leven. Nog geen maand eerder ging ze met pensioen en ontving ze een gemeentelijke onderscheiding voor haar vele vrijwilligerswerk. Nu zou ze met Hans gaan genieten van haar vrije tijd, maar dat mocht niet zo zijn. Op 18 juli moet ze de strijd opgeven. Een week later wordt tijdens een indrukwekkende bijeenkomst in een tent op het parkeerterrein van DBGC afscheid genomen van Nell (en Hans), waarna Nell onder applaus naar haar laatste rustplaats wordt gebracht. “Een prachtig eerbetoon voor een vrouw die wij nooit zullen vergeten”, schrijft het bestuur. Met Hans en Nell Heyblom verliest DBGC twee clubiconen, die altijd voor de vereniging klaarstonden. Het verlies zal nog lang voelbaar blijven, maar wat rest zijn de mooie herinneringen aan twee geweldige mensen.