𝗜𝗻 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗕𝗹𝗮𝘂𝘄-𝗪𝗶𝘁𝘁𝗲

Hoe is het nu met…? Deze maand hebben we gesproken met een “ouder” lid. Voetballen doet hij niet meer, maar betrokken is hij nog altijd – onder andere als trouwe donateur. Jarenlang was hij een vaste waarde in ons eerste elftal en een vertrouwd gezicht binnen de vereniging. Door zijn verhuizing zien we hem helaas minder vaak op ‘’De Koepel’’, maar des te leuker om eens bij te praten. Hoe gaat het nu met hem?

We gingen in gesprek met Bas Abresch.

𝙃𝙤𝙚 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙟𝙚? 𝙈𝙞𝙨 𝙟𝙚 𝘿𝘽𝙂𝘾 𝙬𝙚𝙡 𝙚𝙚𝙣𝙨?

Hallo DBGC’ers, het gaat erg goed met me. Ik woon tegenwoordig in Oud-Beijerland met mijn vrouw Anne en dochters Roos (7) en Merel (4). Ik werk voor mezelf als tekstschrijver voor uiteenlopende opdrachtgevers. En ik doe veel aan hardlopen; tijdens het voetballen nooit mijn favoriete onderdeel, maar tegenwoordig haal ik er veel plezier uit.

DBGC en het voetballen mis ik zeker nog wel eens. Vooral op zonnige zaterdagen zoals nu in de lente. Op gure dinsdagavonden is dat gevoel een stuk minder, haha. De keuze om in 2017 te stoppen met voetballen en afstand te nemen, was een bewuste. Ik kijk vooral met heel veel plezier en liefde terug op de tijd dat ik zelf heb gevoetbald. Het is voor altijd een mooi en belangrijk hoofdstuk in mijn leven, dat ik nooit had willen missen.

𝐇𝐨𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐛𝐞𝐧 𝐣𝐞 𝐚𝐥 𝐥𝐢𝐝 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐞𝐧𝐢𝐠𝐢𝐧𝐠?

Ik ben in 1993 lid geworden als 7-jarig jongetje. Tot 2017 heb ik actief zelf gevoetbald, met een uitstapje van één seizoen naar NSVV. Nadat ik ben gestopt, ben ik als donateur aan DBGC verbonden gebleven.

𝐖𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮 𝐳𝐨 𝐛𝐢𝐣𝐳𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫?

Vooral het familiegevoel. Ook mensen van buitenaf – trainers, spelers of ‘import-Oude-Tongenaren’ die hier kwamen wonen – worden snel opgenomen in die familie, ongeacht iemands achtergrond. Dat laat zien dat een sportclub echt een bindmiddel kan zijn in de samenleving. Erg belangrijk in de huidige tijd, waarin groepen mensen steeds vaker tegenover elkaar staan.

𝐖𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐣𝐞 𝐦𝐨𝐨𝐢𝐬𝐭𝐞 𝐡𝐞𝐫𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛?

Heb je even? Van het jaarlijkse jeugdkamp tot de themafeestavonden. En van de jubileumwedstrijd tegen Willem II bij het 50-jarig bestaan tot de kampioenschappen die ik heb meegemaakt. Maar overall is het warme gevoel dat ik bij de club heb de mooiste herinnering. DBGC was voor mij echt een tweede thuis.

𝐖𝐞𝐥𝐤𝐞 𝐰𝐞𝐝𝐬𝐭𝐫𝐢𝐣𝐝 𝐨𝐟 𝐰𝐞𝐥𝐤 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐠𝐞𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫?

De kampioenschappen in 2007 en 2016 zijn uiteraard bijzonder, maar de kampioenswedstrijden zelf waren niet geweldig. De twee mooiste wedstrijden heb ik gespeeld op het veld van WFB. In 2012 promoveerden we daar in ons eerste seizoen als zaterdagclub. We wonnen met 2-3 en ik mocht de winnende maken. Dat was onvergetelijk. Drie jaar later speelden we op hetzelfde veld een beslissingswedstrijd om het kampioenschap in de derde klasse, tegen Hellevoetsluis. De ambiance was toen nóg mooier. Het was op Hemelvaartsdag en naar verluidt waren er zo’n 2.500 toeschouwers. Wanneer maak je dat mee als derdeklasser? Helaas verloren we, maar een jaar later werden we gelukkig alsnog kampioen.

𝐖𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛 𝐣𝐨𝐮 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐨𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐛𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐞𝐭𝐛𝐚𝐥 𝐨𝐦?

Ontzettend veel! Sowieso heb ik er veel vrienden gemaakt, die nu nog steeds vrienden zijn. Daarnaast is een voetbalclub een soort mini-maatschappij, waarin je leert omgaan met mensen van allerlei leeftijden en met allerlei karakters. Ook heb ik altijd het nodige vrijwilligerswerk gedaan, onder andere in de PR-commissie. Daar leer je veel van, ook als mens. Je moet het samen doen.

𝐖𝐞𝐥𝐤𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐝𝐢𝐭𝐢𝐞 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐰𝐢𝐣𝐧𝐞𝐧?

Ik vind het heel tof om te zien dat nog altijd het ‘blauw-witte kleuren’ wordt gedraaid in de kleedkamer na een overwinning. En dat ook de pupil van de week daarbij wordt betrokken. Dat is ooit een keer spontaan ontstaan, het doet me goed dat dit is uitgegroeid tot een traditie.

𝐌𝐞𝐭 𝐰𝐢𝐞 𝐡𝐞𝐛 𝐣𝐞 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐳𝐢𝐞𝐫 𝐠𝐞𝐡𝐚𝐝 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛?

Ik denk dat ik met iedereen altijd goed kon opschieten. Maar als ik moet kiezen, ga ik voor iemand die iedereen kent: Nico de Waal. Hij was er mijn hele ‘carrière’ vanaf de A’tjes bij en dat was in één woord: GENIETEN!

𝐖𝐢𝐞 𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞 𝐬𝐩𝐞𝐥𝐞𝐫 𝐦𝐞𝐭 𝐰𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐠𝐞𝐬𝐩𝐞𝐞𝐥𝐝 𝐡𝐞𝐛𝐭?

Listige vraag, maar dan ga ik toch voor Jan-Willem Pulleman. Die man was echt een natuurtalent. En ja, Jan-Willem, daar had je veel meer mee kunnen doen!

𝐇𝐨𝐞 𝐳𝐚𝐠 𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐢𝐝𝐞𝐚𝐥𝐞 𝐳𝐚𝐭𝐞𝐫𝐝𝐚𝐠/𝐳𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛 𝐞𝐫𝐮𝐢𝐭?

Bijtijds op de club zijn, bakkie koffie halen, nog even bij de jeugd of het tweede kijken en alvast een beetje slap ouwehoeren met je teamgenoten. Dan naar de bestuurskamer voor een broodje (en ‘vroeger’: soep van Pie!), de tactische bespreking en in het hok hangen bij Teun of André (de verzorgers destijds). Dan een mooie wedstrijd spelen, met hopelijk drie punten, lekker lang in de kleedkamer blijven hangen en met de supporters napraten en onder het genot van een biertje lekker discussiëren (want er ging altijd wel iets níet goed, uiteraard). Geweldige dagen, waar ik gelukkig veel van heb meegemaakt.

𝐀𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐝𝐞 𝐜𝐥𝐮𝐛 𝐢𝐧 𝐝𝐫𝐢𝐞 𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐨𝐦𝐬𝐜𝐡𝐫𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧, 𝐰𝐞𝐥𝐤𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐝𝐚𝐭?

Gezellig, onvergelijkbaar, bindmiddel.

𝐉𝐞 𝐦𝐚𝐠 𝐧𝐨𝐠 𝟏𝐱 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐥𝐝 𝐨𝐩 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐫𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐰𝐞𝐝𝐬𝐭𝐫𝐢𝐣𝐝, 𝐰𝐞𝐥𝐤𝐞 𝐬𝐩𝐞𝐥𝐞𝐫𝐬 (𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐦𝐞𝐞 𝐡𝐞𝐛𝐭 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐠𝐞𝐬𝐩𝐞𝐞𝐥𝐝) 𝐬𝐭𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐨𝐩?

Leuke, maar ook een heel lastige en listige vraag! Ik hoop dat ik niemand hiermee beledig, maar ik heb na heel lang nadenken voor de volgende 10 teamgenoten gekozen (met mezelf op het middenveld erbij) in een old school 4-4-2-opstelling:

𝘔𝘢𝘳𝘤𝘰 𝘥𝘦 𝘒𝘰𝘯𝘪𝘯𝘨; 𝘉𝘢𝘴 𝘔𝘢𝘤𝘬𝘭𝘰𝘦𝘵, 𝘋𝘦𝘯𝘯𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘋𝘳𝘶𝘯𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯, 𝘞𝘪𝘭𝘬𝘰 𝘗𝘶𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘯, 𝘋𝘪𝘮𝘳𝘪 𝘝𝘰𝘨𝘦𝘭𝘢𝘢𝘳; 𝘛𝘪𝘮 𝘍𝘳𝘢𝘯𝘴𝘦𝘯, 𝘑𝘢𝘯-𝘞𝘪𝘭𝘭𝘦𝘮 𝘗𝘶𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘯, 𝘛𝘪𝘮 𝘔𝘢𝘤𝘬𝘭𝘰𝘦𝘵; 𝘔𝘪𝘤𝘩𝘢 𝘔𝘰𝘦𝘳𝘦𝘯𝘩𝘰𝘶𝘵, 𝘑𝘦𝘳𝘰𝘦𝘯 𝘚𝘦𝘱.

Bedankt voor dit mooie inkijkje in jouw clubleven Bas! Dit soort verhalen maken onze vereniging tot wat het is: een plek vol herinneringen, vriendschap en passie.